Stijn's wonderlijke wereld / Stijn's Wonderful World
In mijn schilderijen zijn enkele terugkerende thema's.
Om enkele te noemen; eenzaamheid, wreedheid, maar ook schoonheid en onderzoek naar wat ik nou schoonheid schijn te vinden*. Er is geen enkele logica in te vinden.
*Schoonheid is met geen enkele pen te beschrijven en wat het nog moeilijker maakt is dat elke stemming ook invloed heeft op wat ik nou mooi vind. Vandaar dat ik hierboven schreef '...schijn te vinden'.
-Eenzaamheid
-Wreedheid
-Schoonheid
There are some recurring themes in my paintings.
To name a few; loneliness, cruelty, but also beauty and research into what I seem to find beauty *. There is no logic whatsoever in it.
* Beauty cannot be described with any pen and what makes it even more difficult is that every mood also influences what I like. That is why I wrote above '... seem to be found'.
-Loneliness
-Cruelty
-Beauty
EENZAAMHEID
Waarom ik nou eenzaamheid als thema in veel van mijn schilderijen heb zitten is mij niet echt duidelijk, maar ik zal het onder woorden proberen te brengen.
Mijn probleem is dat ik niet een prater met een vlotte babbel ben. Als ik niets te te zeggen heb, stokt een gesprek. Over het weer heb ik niets te zeggen, dus dan eindigt een gesprek nogal snel. Mensen hebben moeite met stiltes in een gesprek, omdat ze dan een houding moeten aannemen die ze niet kunnen verdoezelen met woorden.
Het is dus een geschenk uit de hemel om geen mensen om je heen te hebben, zou je dan kunnen zeggen, maar in vrijwel ieder mens zit ook een gevoel dat geuit moet worden. Als iets je bezighoudt kan het heel verhelderend werken om te overleggen met andere mensen. Tot daar aantoe, want er is altijd een moment van uit elkaar gaan. Bovendien heb je met een ander persoon te maken die misschien ook graag een reactie wil geven op datgene wat je bezighoudt. Of omgekeerd: zijn verhaal kwijt wil en een reactie wil krijgen van jou. Dat kan zeer verhelderend werken, maar ook beklemmend. Vooral als je elkaar niet echt goed kent, maar wel weet dat diegene waar jij mee zit te praten geïnteresseerd is in wat jij vertelt. Als je gezegd hebt wat er gezegd moet worden, is de praatstof met gedeelde interesse op.
Dan is er een moment aangebroken van vissen naar een nieuw onderwerp. Dat kan helemaal fout aflopen en eindigen in de al eerder beschreven DOODSE STILTE. Dat is eenzaam met zijn tweeën.
Het probleem van de doodse stilte en geen houding weten te geven kan je ook toepassen op een persoon. Omdat je je toch een houding moet geven als je alleen bent, komt dit nogal vaak over als iets treurigs. Als je alleen bent, hoef je je niet te uiten en gebeurt het vaak dat je in gedachten verzinkt.
LONELINESS
Why I have loneliness as a theme in many of my paintings is not really clear to me, but I will try to put it into words.
My problem is that I am not a talker with a smooth chat. When I have nothing to say, a conversation stops. I have nothing to say about the weather, so a conversation ends rather quickly. People have trouble with silences in a conversation because they have to adopt an attitude that words cannot cover up.
So it is a gift from heaven not to have people around you, you could say, but in almost every person there is also a feeling that must be expressed. If something occupies you, it can be very enlightening to consult with other people. Until then, because there is always a moment of breaking up. In addition, you are dealing with another person who may also want to respond to what is on your mind. Or vice versa: want to share his story and get a response from you. This can be very enlightening, but also oppressive. Especially if you don't really know each other well, but you know that the person you are talking to is interested in what you say. When you have said what needs to be said, the talking material with shared interest is gone.
Then there is a moment of fishing for a new subject. That can go completely wrong and end in the DEADLY SILENCE described earlier. That's lonely for two.
You can also apply the problem of dead silence and not being able to give an attitude to a person. Because you have to give yourself an attitude when you are alone, this often comes across as something sad. When you are alone, you do not have to express yourself and it often happens that you are lost in thought.
geschiedenis
Er is iets vreemds aan de hand in de wereld. Het vreemde heet Tijd. Deze is onzichtbaar en toch aanwezig. Dan is er naast tijd ook nog iets anders en dat is de mensheid. In Nederland (en vrijwel overal ter wereld) heb je een leven dat gecreëerd is door tijd. In het leven zijn allerlei regels ingeslopen met de bedoeling dat iedereen tevreden zal zijn. Je kan nog wel een 'eigen' leven leiden, maar dat heeft niets te maken met overleven in de letterlijke zin van het woord. Het overleven in deze wereld draait eigenlijk maar om twee dingen: geld verdienen en uitgeven. Dit terwijl de mens maar twee dingen kan en daar voor leeft: zichzelf vermenigvuldigen en doodgaan.
Waarom dat zo is weet niemand, maar de rest is onzin. Zo kan ik nog uren doorgaan over de televisie maar dat komt op hetzelfde neer als kunst. Als deze mediums er niet waren, had ik ze ook niet gemist en was de mens een stuk actiever geweest. En dommer, hetgeen zich uit in werken, slapen en eten. Dus geen vrijetijdsbesteding, maar uitrusten!
Er zouden geen honderden mensen in een 14 verdiepingen tellende kantoorgebouwen bezig zijn met de grootst mogelijke abstracte zaken. Het moderne leven van de mens met honden die 2 x per dag uitgelaten moeten worden heeft zeer zeker zijn voordelen, maar geen enkel mens is vrij zolang er macht en gezag is. Een beetje macht en gezag is niet verkeerd, maar op zo'n betuttelende manier als hier gebeurt is een regelrechte manier om het uit de hand te laten lopen. De individu is bestreden door de vrijheid van de massa, terwijl veel mensen niet de massa zijn, maar hier op die manier met onderdrukte tegenzin onderdeel van geworden.
De mens is aan iets begonnen dat hoger is dan zichzelf. De mens krijgt teveel impulsen op zich afgevuurd die ieder staan voor voor een uit de hand gelopen gedachte. Er is tegen dit alles veel in te brengen en dat is nou precies wat er in mijn hoofd afspeelt.
ER IS GEEN UNIVERSELE WAARHEID
history
Something strange is going on in the world. The strange thing is called Time. It is invisible and yet present. Then there is something else besides time and that is humanity. In the Netherlands (and almost everywhere in the world) you have a life that has been created by time. All kinds of rules have crept into life with the intention that everyone will be satisfied. You can still lead your 'own' life, but that has nothing to do with survival in the literal sense of the word. Surviving in this world really only revolves around two things: earning and spending money. This while man can only do two things and lives for that: multiplying himself and dying.
Nobody knows why that is the case, but the rest is nonsense. I can go on for hours on television, but that boils down to art. If these mediums were not there, I would not have missed them and the human being would have been a lot more active. And a fool that manifests itself in working, sleeping, and eating. So no leisure activities, but rest!
There would not be hundreds of people in a 14-story office building busy with the greatest possible abstract affairs. The modern life of man with dogs that have to be walked twice a day certainly has its advantages, but no person is free as long as there is power and authority. A little power and authority is not wrong, but in such a patronizing way as is happening here is a downright way to let things get out of hand. The individual has been fought by the freedom of the masses, while many people are not the masses, but have thus become part of it with repressed reluctance.
Man has begun something higher than himself. Man gets too many impulses fired at him, each of which stands for a thought that got out of hand. There is a lot to argue against all this and that is exactly what is going on in my head.
THERE IS NO UNIVERSAL TRUTH
Een student aan de academie voor de kunsten moet toch wel weten waar hij mee bezig is. Maar als ik om mij heen kijk is de ene helft bezig met de vraag: "Hoe ziet mijn werk er zo uit, dat het er uitziet als kunst?" En verder niet. De andere helft is in zichzelf gekeerd qua kunst en doet wat hem inspireert.
Het is allemaal zo dubbel. Je kan niet tegelijkertijd links en rechts kijken. Met schilderen kun je juist wel die keuze uitstellen: je kan abstract werken en heel realistisch. Maar de wereld ziet dan iets dat niet klopt. Daar gaat het meeste commentaar op mijn schilderijen over. Vaak hoor ik geluiden in de trant van Oh, is dat werk ook van jou? Nou als ik dit werk zie, het geeft me het gevoel dat je nog geen keuze gemaakt hebt. Mensen kunnen niet zo goed tegen onzekerheid, terwijl onzekerheid in mijn werk, nu ik er zo over nadenk, toch een rode draad is.
-De onbegrepenheid
De onbegrepenheid
Het hele bestaanis een groot raadsel. Maar door het te centreren in mijn schilderijen hoop ik er in ieder geval een klein stukje van te bevatten.
Daarom zal ik enkele schilderijen uitleggen
A student at the academy of the arts must know what he is doing. But when I look around me, one half is busy with the question: "What does my work look like, that it looks like art?" And no more. The other half is introverted in art and does what inspires him.
It's all so double. You cannot look left and right at the same time. With painting you can postpone that choice: you can work abstractly and very realistic. But then the world sees something that is not right. That is what most of the comments on my paintings are about. Often I hear sounds along the lines of Oh, is that work yours too? Well when I see this work, it makes me feel like you haven't made a choice yet. People are not very good at insecurity, while uncertainty in my work, now that I think about it this way, is a common thread.
-The misunderstanding
The misunderstanding
The whole existence is a great mystery. But by centering it in my paintings I hope to contain at least a small part of it.
Therefore, I will explain some of the paintings
HOOFD-ETEN
1998 Olieverf op karton 65 x 89 cm
Het schilderij met de titel Hoofdeten is een samenvoeging van drie beelden. Het eerste is de omgeving. Het restaurant. Het tweede beeld is een mensenhoofd dat op een bord ligt en het derde beeld is de eter, deze is vermomd met een aan de sm-scene ontleend masker. Het heeft te maken met eten en gegeten worden. Ik eet geen vlees en heb het idee dat er iets niet klopt: ongestraft mag de mens dieren moorden en eten, terwijl er geen mensenvlees op het menu staat. Ik heb het idee dat je op dezelfde manier waarop je koeien tot vlees kweekt, je dat met mensen ook kan doen. Maar dat gebeurt nou net niet. Je kunt een mens zonder hem kennis bij te brengen opvoeden tot een vleesbeest dat alleen maar eet, slaapt en schijt, zodat het in bijvoorbeeld restaurants op het menu verschijnen kan.
Wat hierboven staat is een crue gedachte voor de o zo goed en menselijk ontwikkeld mens, maar waarom niet? Omdat er nog genoeg koeien zijn?
HEAD FOOD
1998 Oil on cardboard 65 x 89 cm
The painting entitled Main Food is a combination of three images. The first is the environment. The restaurant. The second image is a human head lying on a plate and the third image is the eater, disguised with a mask derived from the SM scene. It has to do with eating and being eaten. I do not eat meat and I have the feeling that something is wrong: people are allowed to kill and eat animals with impunity, while there is no human meat on the menu. I feel that in the same way you breed cows for meat, you can do the same with people. But that just doesn't happen. You can educate a person without teaching him to become a meat animal that only eats, sleeps and shits, so that it can appear on the menu in restaurants, for example.
The above is a crude thought for the oh so good and humanly developed human being, but why not? Because there are still enough cows?
Dan het volgende: Kleren. Waarom dost de mens zich zo uit? Ik ben geen aanhanger van nudistenkampen, maar wat mij irriteert is dat er allerlei mensen in de gekste outfits om mij heen lopen, meegaand met de stroom van het vermaak. Winkel in, winkel uit, mannen wachtend met een sigaret in hun mond totdat hun vrouw het mode-paleis verlaat om vervolgens de ernaast gelegen winkel te betreden, wederom zonder man.
Hoe heeft het zover kunnen komen? Waarom denk ik hier in godensnaam over na? Het wordt mij allemaal niet echt duidelijker. Junken lopen tweemaal daags door de straat op zoek naar hun portie methadon, gebruikmakend van een project dat het uitschot van de maatschappij een 'menselijker' gedaante wil geven.
Het maakt niet meer uit of je een mening hebt. Want in de maatschappij draait het allemaal wel weer bij. En de maatschappij, dat ben jij. Het is een vicieuze cirkel waar wij als mensen allemaal aan mee doen en niemand maar dan ook niemand heeft er nog controle over. Niet de koning, de priester, de premier, de multinationals of de kunstenaar. De kunstenaar maakt zijn eigen wereld. Maar zelfs de gekste fantasie is wel ergens ter wereld werkelijkheid.
Then the following: Clothes. Why does man dress up like this? I'm not a fan of nudist camps, but what annoys me is that there are all kinds of people walking around me in the craziest outfits, going with the flow of the entertainment. Shop in, shop out, men waiting with cigarettes in their mouths for their wives to leave the fashion palace and then enter the store next door, again without a man.
How did it come to this? Why the hell am I thinking about this? It doesn't really get any clearer to me. Junkies walk the street twice a day in search of their portion of methadone, using a project that aims to give the scum of society a more 'human' shape.
It no longer matters whether you have an opinion. Because in society it all turns around again. And society is you. It is a vicious circle that we as human beings all participate in and no one, even no one, has any control over it. Not the king, the priest, the prime minister, the multinationals or the artist. The artist creates his own world. But even the craziest fantasy is a reality somewhere in the world.
Als je het voorgaande gelezen hebt, kun je je misschien niet voorstellen dat ik enigzins gelukkig ben. Mijn geluk is er wel degelijk. Maar ik hou juist van de onmogelijke werkelijkheid. Het geeft mij plezier om te schilderen, dus om als een toerist door deze wereld te kunnen lopen.
Net als 's nachts. Dan ga ik vaak nog een stukje lopen, en loop dan meestal naar plekken waar geen mensen zijn. En als ze er al zouden zijn, zou ik ze niet tegenkomen want zij willen liever ook geen mensen tegenkomen. Die plekken zijn afgedankte gebouwen die op het punt staan gesloopt te worden, braakliggende terreinen, uitgestorven straten, plekken waar overdag veel bedrijvigheid is en 's nachts juist niet. Als het begint te regenen is het helemaal feest, want dat is iets dat men kan verklaren, men weet hoe het werkt maar niet hoe men er controle op krijgt.
If you have read the foregoing, you may not imagine that I am at all happy. My happiness is definitely there. But I love the impossible reality. It gives me pleasure to paint, so to be able to walk through this world as a tourist.
Just like at night. Then I often go for a walk, and then usually walk to places where there are no people. And if they were there, I would not meet them because they would rather not meet people. Those places are discarded buildings that are about to be demolished, vacant lots, deserted streets, places where there is a lot of activity during the day and not at night. When it starts to rain it is all party time, because that is something that one can explain, one knows how it works but not how to get control over it.
barconversatie
1998 olie/doek 147 x 121 cm
Bar conversatie. Ik 1998 woonde ik samen met een meisje in een huis die heel erg van uitgaan hield. Soms ging ik met haar mee omdat ik graag wilde begrijpen waarom mens 's nachts samenkomen in panden om te praten en te dansen en de muziek stond zo hard dat je eigenlijk niets tegen elkaar kon zeggen.
Wat wel goed kon, was me in een hoekje verstoppen en lekker schetsen te gaan maken van de situatie om mij heen. Ik heb in die tijd kleine tekeningetjes van 4 x 4 centimeter gemaakt die niets meer waren van een situatieschets. Thuisgekomen hoefde ik ze alleen maar op doek te zetten en in te vullen. Verder jatte ik uit boeken met kunst wat plaatjes.
Bijvoorbeeld dit schilderij wat hiernaast staat. Het kerkje komt uit een schilderij dat is toegeschreven aan Masolino. Het komt uit 1432 en heet San Juan Bautista y San Jerinimo. De barkeepster en het idee voor de sleutels komen uit een schilderij van Meastro del Retablo de San Bartolomé, jaartal onbekend. De twee glazen op de bar komen uit een tweedehands spullen winkel. De man aan de bar, waarvan je de rug ziet, ben ikzelf. De houdingen en de bar komen uit Warhol, een uitgaansgelegenheid in Groningen. De bommen op de achtergrond zijn er
bar conversation
1998 oil / canvas 147 x 121 cm
Bar conversation. In 1998 I lived with a girl in a house who really liked going out. Sometimes I went with her because I wanted to understand why people come together at night in buildings to talk and dance and the music was so loud that you couldn't really say anything to each other.
What could have been good, was hiding in a corner and making nice sketches of the situation around me. At that time I made small drawings of 4 x 4 centimeters that were no longer a situation sketch. When I got home I only had to put them on canvas and fill them in. I also stole some pictures from books with art.
For example this painting which is shown on the right. The church comes from a painting attributed to Masolino. It is from 1432 and is called San Juan Bautista y San Jerinimo. The bartender and the idea for the keys come from a painting by Meastro del Retablo de San Bartolomé, year unknown. The two glasses on the bar come from a second-hand store. The man at the bar, whose back you can see, is myself. The postures and the bar come from Warhol, an entertainment venue in Groningen. The bombs in the background are there
ingeslopen, het werd anders te kaal én ze staan er zeer symbolisch bij. Het schilderij is zeer leuk uit te leggen, omdat het vol staat met pictogrammen. Ik bedoel er weinig mee, maar had meer het idee een lekkere mix te maken, dat tot een schilderij geworden is. Iemand heeft mij dat zeer kwalijk genomen. Hij dacht dat ik hiermee echt iets wilde zeggen en teleurgesteld was dat ik er geen mooi verhaal achter had. Hij heeft mij toen in grote lijnen verteld wat hij er in zag. Het gaf mij wel voldoening, dat ik in iemand ander zijn hoofd een verhaal teweeg kon brengen.
Zo komen mijn meeste schilderijen tot stand. Ik heb iets meegemaakt of gezien dat mij raakt en probeer dat vast te leggen. Echter ik vervorm het zo dat het niet meer is wat het was. Dat vervormen is voor een groot gedeelte al gebeurd voordat ik met het schilderij begin. Vaak is het zo dat er daarna niet nog een schilderij op volgt met hetzelfde uitgangspunt. Soms is er wel een link te leggen tussen schilderijen. Daarom het volgende.
Ik was in de zomer van 1997 in Canada op vakantie. We waren onder andere op een boerderij waar emoes gefokt werden. Eén van de laatste avonden zaten we rustig in die boerderij terwijl Laura, de eigenares van die beesten, deze nog even eten aan het geven was. Ze kwam terug om te vragen of we even helpen konden, er was een emoe door zijn poten gegaan. Eerst werd hij gevangen, met zijn poten bijelkaar gebonden en ondersteboven opgehangen aan de veranda.
Zij vroeg of wij het beest vast konden houden, terwijl zij een hakmes pakte. Vrij snel werd zijn kop er af gehakt, Het beest spartelde, zonder kop, nog een paar minuten door, ondersteboven hangend aan de veranda.
Daar stonden we dan, totaal ontnuchterd van de eerder gedronken drank, in de stilte van het donker wordende uitgestrekte Canadese platteland te kijken. Te kijken naar de laatste stuiptrekkingen van een beest op de grens tussen leven en dood.
En daar heb ik een schilderij over gemaakt.
Z.O.Z.
crept in, otherwise it would become too bare and they are very symbolic. The painting is very nice to explain, because it is full of pictograms. I mean little by it, but had more the idea of making a nice mix, which has become a painting. Someone blamed me for that. He thought I really wanted to say something with this and was disappointed that I didn't have a nice story behind it.
He then told me in general terms what he saw in it. It did give me satisfaction that I could create a story in someone else's mind.
This is how most of my paintings come about. I have experienced or seen something that touches me and am trying to capture it. However, I distort it so that it is no longer what it used to be. To a large extent, that deformation has already happened before I start with the painting. It is often the case that afterwards not another painting follows with the same starting point. Sometimes a link can be made between paintings. Therefore the following.
I was on vacation in Canada in the summer of 1997. Among other things, we were on a farm where emus were bred. One of the last evenings we sat quietly in that farm while Laura, the owner of those animals, was still feeding them. She came back to ask if we could help, an emu had gone through his paws. First he was caught, with his legs tied together and hung upside down on the porch.
She asked if we could hold the beast while she picked up a cleaver. Soon its head was chopped off. The beast struggled, headless, on for a few more minutes, hanging upside down on the porch.
There we were, totally sober from the previously drunk drink, looking into the silence of the darkening expansive Canadian countryside. To look at the last convulsions of an animal on the border between life and death.
And I made a painting about that.
Z.O.Z.
emoe slachten
1997 olie/doek 150 x 120 cm
TOEN
Toen was dat schilderij af. En zoals zo vaak nadat je een schilderij af hebt, ontstaat er een soort gat. Een gat waarin je niet meer weet wat het volgende schilderij zal worden. Zo was er nu ook een gat ontstaan. Het schilderij 'emoe slachten' was een schilderij dat voor mij niet de wreedheid weergaf die er werkelijk die avond was. En dat wilde ik in een nieuw schilderij onverbloemder tot uitdrukking brengen. In de schets die ik vervolgens maakte liet ik een man zien met zijn voeten vastgebonden aan een veranda. Hetzelfde tafereel als in het schilderij van de emoe maar dan met een mens. Dat beeld kwam niet goed uit de verf. Ik wilde dat het nog duidelijker een marteling met dodelijke afloop zou worden. Er kwam een vleeshaak door zijn lichaam. Via anus en penis, en zijn hoofd verdween. Mensen vonden het wreed, ik kon er mee leven. Vanaf dat moment heb ik de liefde voor schilderen echt gevonden, maar wel met een soort schaamte. Men dacht dat ik ziek was, ziek in mijn hoofd. Ik werd zelfs naar de decaan doorverwezen. Maar ik had een schilderij geschilderd, niets meer en gedaan wat ik kon: een schilderij van mijzelf overtreffen.
slaughter emu
1997 oil / canvas 150 x 120 cm
THEN
Then that painting was finished. And as so often after you finish a painting, a kind of hole is created. A hole in which you no longer know what the next painting will be. This also created a gap. The painting 'Slaughtering the Emu' was a painting that to me did not depict the cruelty that was really there that night. And I wanted to express that more plainly in a new painting. In the sketch I made next, I showed a man with his feet tied to a porch. The same scene as in the painting of the emu, but with a human. That image did not come out well. I wanted it to be even more obvious of a fatal torture. A meat hook ran through his body. Through anus and penis, and his head disappeared. People thought it was cruel, I could live with it. From that moment on I really found the love for painting, but with a kind of shame. They thought I was sick, sick in my head. I was even referred to the dean. But I had painted a painting, nothing more and done what I could: surpass a painting of myself.
hangend mannetje
1998 olie/hout 90 x 60 cm
Zou ik dit schilderij gemaakt hebben om andere mensen iets te laten zien of wilde ik ze juist op het verkeerde been zetten? Ik denk dat ik de (westerse) wereld een beeld wilde geven. De manier waarop de mens in de wereld staat klopt volgens mij niet. Deze manier is zo veranderd dat de primitieve gevoelens en instincten onderdrukt of vervangen zijn. De angst om als prooi te dienen is vervangen door faalangst, angst voorverkrachting, beroving verkeersongevallen, bekeuringen enzovoort.
Lopen door bijvoorbeeld een supermarkt besef ik vaak hoe onbegrijpelijk alles is. Hoe kan het in godesnaam* zo ver gekomen zijn dat er panden vol met eten zijn. Vergelijkbaar met een magazijn. In plaats van jagen en verzamelen verdienen we geld bij A om vervolgens bij B eten te kunnen gaan halen. Ik heb persoonlijk er niets van begrepen en vind het een absurde vertoning.
Stilletjes lach ik er om en doe er aan mee. Om diezelfde reden vind ik het kunstenaarschap ook een absurde vertoning en bekruipt mij vaak een vraag: Waar ben ik mee bezig?
hanging male
1998 oil / wood 90 x 60 cm
Would I have made this painting to show other people something or did I want to put them on the wrong track? I think I wanted to give the (Western) world a picture. I don't think the way people stand in the world is correct. This way has changed in such a way that primitive feelings and instincts have been suppressed or replaced. The fear of serving as prey has been replaced by fear of failure, fear of rape, robbery, traffic accidents, fines and so on.
Walking through a supermarket, for example, I often realize how incomprehensible everything is. How the hell could it have gotten so far that there are buildings full of food. Similar to a warehouse. Instead of hunting and gathering, we earn money at A and then go to B to get food. I personally have not understood anything about it and think it is an absurd performance.
I quietly laugh about it and participate. For the same reason I also find the artistry an absurd performance and a question often creeps up: What am I doing?
En toen was het even stil.
Toch ben ik mij ook bewust van de voordelen die onze kennis heeft gebracht. Niet meer eerst hout sprokkelen om het iets warmer te krijgen in een tochtige woningachtig iets, maar van de c.v. een knop een kwartslag omdraaien en onze woning wordt vanzelf warmer. Nooit meer verveling want er is altijd vermaak op en top. Lezen, kunstboeken doorbladeren, tv, surfen op het net, noem het maar op en het kan. Een spelletje kun je nu zelfs zonder gezelschap in de kamer spelen, als je maar een telefoon en een computer hebt.
Waar moet dit naartoe? Er is zoveel energie voor nodig, zoveel grondstoffen. Zouden wij er dan maar gewoonweg of eerder domweg gebruik van moeten maken er er op moeten vertrouwen dat een volgende generatie alles op zal lossen? Of moeten we onze rug er bewust naar toekeren en er niet meer aan mee doen, ook al is dat vrijwel onmogelijk.
Ik weet het niet, om daar achter te komen is een onmogelijke opgave. Wat is goed, wat is slecht? Het antwoord is tijd gebonden, maar vooral plaats gebonden. Zo zijn mijn schilderijen.
Niet goed, niet slecht. Bij een ieder zullen ze een andere betekenis oproepen. Om de zelfde reden dat wij leven op een manier die niet uit te leggen valt maak ik schilderijen, waarvan ik de diepere betekenis in het midden laat met woorden, het beeld is wat ik te zeggen had. Als iemand dat anders opvat dan ik het bedoeld heb is voor mij geen probleem. Ik ben mij er bewust van dat de wereld ook door niemand op dezelfde manier bekeken wordt.
And then it was quiet for a moment.
Yet I am also aware of the benefits that our knowledge has brought. No more gathering wood first to get it a little warmer in a drafty house-like something, but from the central heating system. turn a knob a quarter turn and our home will automatically get warmer. No more boredom because there is always great entertainment. Reading, browsing art books, TV, surfing the net, you name it and it is possible. You can now even play a game in the room without company, as long as you have a telephone and a computer.
Where should this go? It requires so much energy, so many raw materials. Should we simply or rather simply make use of it and trust that the next generation will solve everything? Or should we consciously turn our backs on it and stop participating in it, even if that is virtually impossible.
I don't know, finding out is an impossible task. What's good, what's bad? The answer is time-bound, but mainly place-bound. My paintings are like that.
Not good, not bad. In each they will evoke a different meaning. To the same reason that we live in a way that cannot be explained, I make paintings, of which I leave the deeper meaning in the middle with words, the image is what I had to say. If someone understands that differently than I intended it is no problem for me. I am aware that the world is also not viewed in the same way by anyone.
Franse Konijnen
Dit hiernaast is, al zeg ik het zelf, een voortreffelijk plaatje. De beesten zijn alleen nog maar dood gemaakt. Diegene die de konijnen koopt zal het werk nog af moeten maken.
Waarom ervaar ik dit dan als mooier dan een verwerkt konijnenstukje in een celllofaan?
Dat is omdat hier de gehele vorm van het beest nog zichtbaar is en daardoor onaantrekkelijk om op te eten. Het beeld wordt nog krachtiger als je de vergelijking maakt met mensen. Ik heb het nog niet geschilderd, maar het komt eraan. Vier naakte en van vel ontdane mensen liggen net als deze konijnen zonder handen tegen elkaar aan.
Geëtaleerd voor de toekomstige koper en bereider.
Zo schep ik op mijn manier een wereld die er zou kunnen zijn als de geschiedenis andere normen en waarden had achtergelaten.
French Rabbits
This on the right is, if I say so myself, an excellent picture. The beasts have only been killed. Whoever buys the rabbits will still have to finish the job.
Why then do I experience this as more beautiful than a processed rabbit piece in a celllophane?
That is because here the entire form of the beast is still visible and therefore unattractive to eat. The image becomes even more powerful when you compare it with people. I haven't painted it yet, but it's coming. Like these rabbits, four naked and skinless people lie against each other without hands.
On display for the future buyer and preparer.
In this way I create in my own way a world that could exist if history had left behind other norms and values.
einde
Aftiteling
Pirchan - Het Kunstenaars Getijdenboek
Dmitri V. Sarabianov - Russian Art
Michael Wilson - La National Gallery
Cor Blok - Over de veroordeling van werken in de kunst
Abraham Zwaan - Perron Nederland
Piet Vroon - Allemaal Psychisch
Piet Vroon - Tranen van de Krokodil
E.K. Valkenier - Ilya Repin and the world of Russian Art
end
Credits
Pirchan - The Artist Book of Hours
Dmitri V. Sarabianov - Russian Art
Michael Wilson - La National Gallery
Cor Blok - About the conviction of works in art
Abraham Zwaan - Perron The Netherlands
Piet Vroon - All Psychic
Piet Vroon - Tears of the Crocodile
E.K. Falconer - Ilya Repin and the world of Russian Art
Extra!
Een ander
Wat mij is tegengevallen in de kunstgeschiedenislessen is dat de russische kunst vrijwel niet behandeld wordt. De schilder die ik in het bijzonder bedoel is Ilya Repin (1844-1930). Hij maakte grote realistische schilderijen. Het waren schilderijen die maatschappijkritisch waren. In 1885 maakte hij een schilderij over Ivan de Verschrikkelijke, die zijn net vermoorde zoon Ivan in zijn armen houdt. Ik vind het mooi omdat het zoveel kracht uitstraalt. Het verhaal erachter is dat Repin de dichter Garasjin als model voor de zoon van de tsaar gebruikte. De impressionabele Garasjin kon zich van het afschuwelijke onderwerp van uitbeelding niet meer losmaken; hij werd krankzinnig en pleegde zelfmoord.
Een ander verhaal achter dit schilderij stamt uit 1911. Het schilderij hing in de Tetjakovgalerij. Een jongeman reet het doek met een mes aan stukken onder de uitroep:
'Te veel bloed, dat kan ik niet verdragen!'
Het was de zwakzinnige zoon van de schilder van heiligenbeelden Balasjov, die als verontschuldiging aanvoerde, dat hij 'het bloed had willen delgen.'
Additional!
Another
What has disappointed me in the art history lessons is that Russian art is hardly treated. The painter I am referring to in particular is Ilya Repin (1844-1930). He made large realistic paintings. They were paintings that were socially critical. In 1885 he made a painting about Ivan the Terrible, holding his newly murdered son Ivan in his arms. I like it because it radiates so much power. The story behind it is that Repin used the poet Garashin as a model for the tsar's son. The impressionable Garashin could no longer break free from the ghastly subject of portrayal; he went insane and committed suicide.
Another story behind this painting dates from 1911. The painting hung in the Tetyakov Gallery. A young man ripped the canvas to pieces with a knife under the exclamation:
"Too much blood, I can't bear that!"
It was the feeble-minded son of the painter of saints Balashov, who apologized that he "wanted to blot out the blood."
